I have the luxury of being surrounded by brilliant Black women whose creations put fire in our steps and pepah in our speech. Makers and organizers. Sisters who’re stomping through the unruly rubbish of privilege and comfort while striding towards social justice, making sure that we’re not just standing on the shoulders of giants but we’re also setting up battle camps and sanctuaries in their footsteps. Even in the company of such illuminating workers, filmmaker Bibi Fadlalla stands out as one of the realest, one of the truest. As I wrote on The Gram: “She’s a film maker doing it for the culture instead of the clicks, doing it to reflect instead of to be seen. Her lens is one of the most amazing mirrors that ever represented Blackness in the Netherlands.” With her new series #BlackInNL Fadlalla affirms the importance of having our histories and realities documented by someone who isn’t just fascinated by our experiences but who also shares the, who lives them.

On June 23 2016, Fadlalla (pic) uploaded the first episode of the series that will de- and reconstruct the contemporary narratives about Blackness in or affected by the Netherlands. With #BlackInNL she creates conversations that are public yet unbothered by expectations of how and when Blackness should enter the stage. She creates with the freedom of those who understand that ‘dialogue’ often means ‘delay’ and that the B in our follow up plan stands for Black. By finding a proper balance between liberties and responsibilities and while connecting our individual to our collective Self, she plays a massive part in us retaking matters into our own raised fists. That she invited human rights expert Nawal Mustafa and PhD researcher Tracian Meikle for the first two episodes, makes one thing very clear: we will be represented in our full dimensionalities. Both ladies have made and continue to make stellar contributions to the collective well-being of Black people in the Netherlands. Digging through archives, attending events, mobilizing people. Neither of them ever did it with their eye on the mic but it’s such a joyful kind of justice that they are the ones who’re introducing us to this new series.
Plus, Fadlalla’s list of people she wants to interview for upcoming episodes is so refreshing. It reflects that what some of us have so desperately been fighting for: a proper representation of the NL-based Black communities. One that takes us far beyond the shortlists of some of our most prolific organizers, one that offers an understanding better than the best coffee dates with those who’re seen as in-crowd.

If more people who claim to be in the business of (re)telling the histories of NL-based resistance movements would do so from the community archives instead of from in front of a big mirror, Fadlalla would have gotten the credit she deserves a long time ago. Part one and two of her documentary Zwarte Piet en Ik (Black Pete and I) first aired on Dutch tv on December 1 and 8, 2012. This is long before the latest wave of Saviors and others invested in the intellectual gentrification of Black resistance discovered that the anti-racist struggle is an excellent stepping stone towards relevance. Her work should have earned her a spot at the tables. Proper tables in the houses that we built, not those burning pieces of furniture scattered around decaying ivory towers held together by colonial nostalgia and sanctified aspirations to never ever upset the status quocasian.

Luckily her drive to create offers ample opportunities to get it right. #BlackInNL isn’t just what we need, it’s how we need it: honest, free and Blackity Black. So instead of live Tweeting during all the mainstream TV shows that don’t get us or creating hashtags urging them to invite one of us on their show, use your energy to amplify the work of those of us who actually have us in mind when they create.  Be on standby for next episodes that will feature Amsterdam based activist Jessica de Abreu and plenty, plenty mo’ good people.

Ways to pump a digital fist in honour of Bibi Fadlalla’s work:
– Subscribe to her Youtube channel
– Follow her on Twittah.
If you can read Dutch, be sure to also follow the account of her upcoming documentary Dat Haar (That Hair).

Dear Bibi, thanks for all the excitement you continue to offer!

(Speech die ik op 26 juni tijdens de Keti Koti tafra in het Bijlmer Parktheater gaf)

Wij die met zusters als Stacey Esajas en Marian Markelo onze voorouders danken
en leven blijven blazen in dat waar zij voor gestorven zijn
Wij die weten dat het bittere reinigt en
geen genoegen nemen met zoethoudertjes omdat we weten hoe duur de suiker is
Wij die vechten voor beter en vooral eerlijk onderwijs
en keer op keer wraken wanneer de conducteur van tram 9 omroept dat de volgende halte
Plantage Middenlaan is.

Wij kinderen van Sophie Redmond,
Joceline Clemencia,
Dobru,
Clark Accord,
Ellin Robles,
Anton de Kom,
Segundo “Boy” Ecury,
Waldo Heilbron,
Légène Zeefuik,
Fred Derby.

Wij die werden nagestaard
en terugkeken
werden bespuugd
maar terugbeten
Wij die Kerwin Duinmeijer nooit zullen vergeten
het niet altijd even goed documenteerden of archiveerden maar
altijd, altijd, altijd hebben gedemonstreerd en gestreden

Wij die buttons met 1873 dragen omdat officiële data mooi en waar zijn
maar we beter weten

Wij die ons op 18 januari 1919 verenigden en het Hugo Olijfveldhuis betraden
wiens centra Flamboyant waren
die in Zami een nieuwe spelling van onze naam vonden
die geen tijden hadden om door anderen gedefinieerd te worden en onszelf
ZMV noemden
Wij en ons Zwart Beraad
onze OCAN
BLAAC bookstore
Soapbox
onze dialoogtafels
onze ASAH
Imagine IC
ons New Urban Café

Wij die tentoongesteld werden maar nu onze Black Heritage Tour naar het Rijksmuseum brengen
Wij die het Tropenmuseum en het museum van Volkenkunde zullen dekoloniseren

Wij die exposeren
die onze Rebelse Trots op in Dakar geborduurde doeken vereeuwigen
met de tentoonstelling Agnosia onszelf bestuderen
die onze eigen, door onszelf geschreven verhalen publiceren
onszelf met Da Bounce, Urban Myth, Untold in theaters zetten
Wij die theaters runnen
Wij die theaters runnen wiens sterren Kraters slaan
Wij die in Black Harmony onze zielen horen

Wij die regisseren
Al generaties lang het NOS journaal presenteren
Wij die er geen geloof in hebben dat de mainstream media zichzelf dekoloniseert en dus
onze eigen talkshows financieren
Wij die ons in De Wereld Draait Door geen “zwartjes” laten noemen
Wij die rotzooiprogramma’s als De Wereld Draait Door, Pauw en Jinek überhaupt niet zouden moeten kijken
Wij die trots zijn op Humberto en het zo jammer vinden dat zijn show zijn naam niet draagt.

Wij, met onze voetballers die Kabels zijn
met onze voetballers die na een wedstrijd van Jong Oranje met de Surinaamse vlag op hun schouders over het veld rennen
en slechts één selfie nodig hebben om het Nederlands racisme te vangen
Wij die, wanneer ze ons op de bank laten zitten, de leeuw op een poes laten lijken

Wij die onszelf er niet vaak genoeg aan kunnen herinneren dat ons verzet niet in Gouda begon
Wij die reeds in 1987 in Sesamstraat over zwarte Piet zeiden:
“Nee, Pino… het is helemaal niet leuk. Ik heet Gerda, ook als het Sinterklaasfeest is.”

Wij kleinkinderen van Tula en Alida
Met het hart op de tong
de overleving in onze spraak
en de afkeur in onze tjoeries

Wij die luid lachen maar geen grappen maken

Wij die altijd zullen rouwen om de Decembermoorden,
Moiwana,
Trinta di Mei,
de vliegrampen
Wij wiens tranen zouter zijn dan die van Den Uyl

Wij die soms vergeten dat Keti Koti niet alleen een Surinaamse viering is
Wij die de fysieke ketenen hebben gebroken maar ons soms nog laten vangen door
tradities
gedachten
gewoontes
schoonheidsidealen
smoesjes
subsidies

Wij die nu met elkaar in gesprek zullen gaan over onze helden en herinneringen
Wij die ter afsluiting van deze speech om ons heen kijken naar dit prachtige gezelschap
aan deze geweldige Keti Koti Tafra

Wij die het glas heffen en toasten
Op ons
Op ons!